สถานที่ อันว่าโรงเรียนท่าศาลาประสิทธิ์ศึกษาแห่งนี้มีพื้นที่ไม่กว้างใหญ่นัก แต่ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยต้นตะเคียนใหญ่และเก่าแก่หลายต้น ซึ่งดอกตะเคียนนี้แหละเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียน อย่างที่ทุกคนทราบกัน ภายในรั้วโรงเรียนประกอบด้วยอาคาร 7 อาคาร และแบ่งเป็นหมวดต่างๆ ซึ่งอาคารภาษาอังกฤษคืออาคารที่เราเข้าใช้กันบ่อยที่สุดรองลงมาคือห้องปกครองที่เราเข้าไปนั่งเล่นหรือเรียกสั้นๆว่าไปนั่งตากแอร์ เย็บกระดาษ อะไรประมาณนั้น ถือว่าเป็นห้องโปรด ส่วนห้องพละอันนี้ไม่ต้องพูดถึง ห้องนี้เป็นที่สิงสถิตย์ของพวกเราบรรดาเด็กแนวทั้งหลาย มีทีวีพร้อม พัดลมพร้อม แถมอาจารย์ยังใจดี และเป็นกันเองแบบสุดๆ ทำให้พวกเราปลื้มเป็นนตามๆกัน โรงเรียนของเราจัดอยู่ในระดับโรงเรียนมาตรฐานสากลดังนั้นนักเรียนทุกคนจึงไม่ควรที่จะลำลายชื่อเสียงของโรงเรียน อีกทั้งควรดูแลรักษา อาคารสถานที่ให้สะอาด ไม่ทิ้งเปลือกลูกอมไว้เพ่นพ่าน รวมถึง ไม่ควรขีดเขียนตามผนังห้องน้ำเพราะดูแล้วปวดตับจริงๆ
กฏระเบียบ
กฏระเบียบของเรานี้แสนจะเคร่งครัดอะไรประมาณนั้น สมัยม.ต้น ฝ่ายปกครองบอกว่าตัดผมเท่ามุมปาก พอเราตัดเท่ามุมปากฝ่ายปกครองตรวจแล้วไม่ผ่าน กลับบ้านมาแม่เลยจับตัดเท่าจมูกเลย สั้นสุดๆ ถึงจะผ่าน แล้วแม่ก็ตัดแบบนั้นทุกครั้ง โธ่+เวลาจะตัดผมทั้งทีต้องไปทำใจก่อนเป็นอาทิตย์ บางคนผมยาว ก็เอากิ๊ฟปิดซ่อนไว้อาจารย์ก็ไม่รู้อีก สรุปว่าตัดผมแต่ละครั้งทำเอาหลอนเป็นเดือน
คุณครู
คุณครูบางคนก็ใจดีสุดๆ ชอบช่วยเหลือนักเรียน บางคนก็เค่งขรึม แบบโหดเถื่อนก็มี โกรธนักเรียนแบบไม่มีเหตุผล การบ้านก็สุดแสนจะบรรยายเหมือนกัน บางคนก็สอนดี เข้าใจง่าย บางวิชาก็สบาย บางวิชา ให้เรียนเอาเป็นเอาตาย แต่คะแนนที่ได้หารแล้วหารอีก แต่ยังไงก็ยังเคารพอาจารย์ทุกคนเหมือนเดิม บางครั้งเวลาที่ท่านดุ ท่านสอน ก็ทำให้เราเองนึกได้ขึ้นมาเหมือนกัน
เพื่อน
อันนี้สุดแสบ ตั้งแต่ม.1-ม.6 นับได้ว่าเจอเพื่อนมากมาย แต่ที่เจอเเล้วสนิทกันมากก็มีอยู่ไม่กี่คนแต่เพื่อนตอนตอนม.ปลายนี้จี๊ดมาก นอกจากจะชอบแกล้งเพื่อนนอกกลุ่มแล้วยังมีแกล้งกันเองอีก เช่นเอารองเท้าเพื่อนมาใส่กระเป๋าเพื่อนอีกคน แบบว่ารองเท้าเน่าได้อีก แป้งก็เหมือนกันเพื่อนเขาจะเอาไปเทใส่กระเป๋าคนอื่น แล้วเราก็ต้องไปดูต้นทางกับเพื่อนอีกคน ตอนเที่งเราก็จะคดข้าวห่อมากินที่โรงเรียนมากินกันเป็นกลุ่มๆ อร่อยมากๆ แล้วก็นั่งคุยกันเรื่องต่างๆสนุกมาก เพื่อนฉันนิสัยดี จริงใจ มากๆ ช่วยเหลือเราไม่เคยทิ้งกัน แม้ตอนนี้พวกเขาจะไปเรียนที่มหาลัยกันหมด แต่พวกเขาก็ยังมาหาฉันที่โรงเรียนบ้าง บางครั้งก็นัดไปดูหนังด้วยกัน ไปทานหมูกระทะ เล่าถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยประสบพบเจอกันมาอย่างตลกขบขัน ฉันอยากจะบอกเพื่อนๆว่า ฉันรักพวกแกมากๆ และจะไม่ลืมพวกแกเสมอ
ในระยะเลาหกปีช่างเป็นเวลาที่แสนสั้นแต่หากย้อนคิดถึงเรื่องราวในอดีตนั้นทุกคั้งก็ทำให้นึกถึงเวลาแห่งความสุขที่ได้อยู่ใต้ร่มตะเคียนที่สูงใหญ่ ที่คอยผลิตเยาวนนักเรียนในแต่ละปี ปีแล้วปีเล่าให้ประสบความสำเร็จ ฉันได้ประสบการณ์มากมายจากโรงเรียนแห่งนี้ ซึ่งฉันคิดว่าคิดไม่ผิดเเล้วจริงๆที่เลือกเรียนโรงเรียนแห่งนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น